ستاد توسعه خاوران واحدهای غیرفعال را هم می بیند؟

ستاد توسعه خاوران یا ستاد تعطیلی خاوران/ توسعه با کار نمایشی و وعده صورت نمی گیرد/ از قمار بر سر تولید تا عدم پرداخت تسهیلات

گویا در ستاد توسعه خاوران هم مسئولان فقط به فکر جذب سرمایه گذاری و البته انعقاد تفاهم نامه و ایجاد رزومه هستند، اما تلاش برای رفع مشکلات واحدهایی که قبلا راه اندازی شده است، اصلا اهمیتی ندارد.

به گزارش خبرنگار خاورستان، این روزها دستاوردهای شگفت انگیز ستاد توسعه خاوران برای ایجاد سرمایه گذاری های چند هزارمیلیاردی و اشتغال های چند هزار نفری در استان داغ است. استاندار هم در هر جلیس و مجلسی از موفقیت آمیز بودن این ستاد برای توسعه استان سخنرانی می کند. بر اساس گزارش منتشر شده، این ستاد توانسته تا ظرف مدت شش ماه از فعالیت خود موفق به جذب بیش از ۴۶ هزار میلیارد ریال سرمایه گذاری و بیش از ۱۳ هزار و ۷۰۰ شغل شده است.

اما گویا مسئولان استان خودشان هم آنقدر جلب و جذب این آمارهای نسیه ای شده اند که از دیدن و درک واقعیت ها چشمشان کور شده است. در حالی که در پی غفلت و بی توجهی مسئولان دغدغه مند سرمایه گذاری، ۵۰ درصد ظرفیت های تولیدی و صنعتی استان تعطیل و خوابیده است، اما حالا همین مسئولان از آمارهایی سخن می گویند که احتمالا هیچ پایه و اساسی ندارد.

این مسئولان در حالی به دنبال جذب سرمایه هستند که سرمایه های بسیار زیاد و عظیمی، بدون هیچ استفاده و بهره ای، خاک می خورد و مایه عذاب روح صاحبانش شده است.

عدم پرداخت سرمایه در گردش پس از ۱۰ سال دوندگی

سید جواد طیبان یکی از سرمایه گذاران غیر بومی استان که اهل نیشابور است، در گفتگو با خبرنگار خاورستان، اظهارکرد: بنده ارتشی بازنشسته و دارای سابقه بیش از ۱۰۰ ماه حضور در جبهه و جانباز شیمیایی هستم که پس از دوران بازنشستگی، تصمیم گرفتم در یکی از مناطق محروم اقدام به ایجاد تولید و اشتغال کنم.

وی افزود: در همین خصوص اقدام به راه اندازی کارخانه مواد غذایی با برند خوشه طلایی در شهرک صنعتی شهرستان سرایان کردم. برای راه اندازی این کارخانه تسهیلات ۱۷۶ میلیون تومانی از دولت دریافت کردم و ساختمان و زیربنای مورد نیاز را آماده کرده و بیش از یک هزار متر سوله ساختم.

این سرمایه گذار اظهارکرد: قرار بود ۱۷۶ میلیون تومان تسهیلات پرداختی دولت با سود ۱۲ درصد محاسبه شود، اما بدون اطلاع من با سود ۲۷ درصد بر روی کاغذ و البته سود صد درصدی در عمل، محاسبه شد و در نهایت بدهی بیش از ۴۰۰ میلیون تومانی را برایم به بار آورد که این بدهی را به تازگی تسویه کرده ام. البته بانک در سه سال قبل میزان بدهی ام را ۸۰۰ میلیون تومان مطرح کرده بود که با سه سال رفت و آمد زیر بار نرفتم. در حالی که بر اساس مصوبات خود مسئولان، نباید از واحدهای تولیدی فعال، سود و جریمه دریافت شود.

طیبان ادامه داد: بعد از اتمام ساخت و ساز، و زمانی که کارخانه برای راه اندازی تولید به مرحله دریافت سرمایه در گردش رسید، کار متوقف شد و مسئولان دستور دادند که باید آزمایشگاه کارخانه هم راه اندازی شود تا تسهیلات سرمایه در گردش پرداخت شود، که در آن زمان ۲۵ میلیون تومان قرض کرده و لوازم و تجهیزات آزمایشگاهی را تهیه کردم. در حالی که آقای مسئول قول داد که ۴۸ ساعت پس از تامین تجهیزات آزمایشگاهی، سرمایه در گردش این واحد تولیدی پرداخت خواهد شد، بنده به سرعت تجهیزات را خریداری کردم، اما پس از بازدید، متاسفانه باز هم این تسهیلات داده نشد و البته با گذشت بیش از ۱۰ سال، هنوز هم نداده اند.

وی گفت: در سال ۱۳۹۰ که مبلغ ۵۰۰ میلیون تومان برای تامین سرمایه در گردش مطالبه کرده بودیم، قیمت جو کیلویی ۱۸۰ تومان بود، اما سه ماه بعد قیمت آن به ۶۴۰ تومان رسید.

مسئولان توجهی ندارند

طیبان با بیان اینکه برگشت پول و سود تولیدات این کارخانه از بازار، حداقل سه ماه طول می کشد، و به همین دلیل باید برای سه ماه سرمایه داشته باشیم تا بتوانیم کارخانه را راه بیاندازیم و هزینه های کارگری را پرداخت کنیم، گفت: به مسئولان گفتیم اگر مدعی هستید که به میزان درخواست شده تسهیلات سرمایه در گردش نیاز نداریم، اصلا خودتان بیایید تولید کنید تا ما بفروشیم، اما باز هم قبول نکردند.

این صنعتگر تاکید کرد: طی این سالها صدبار درخواست سرمایه در گردش کردم، بارها صورت مالی آماده و کارشناسی شده، اما علی رغم پیگیری موضوع از مسئولان مختلف استان و کشور، به هیچ جایی نرسیده و نتیجه ای نگرفته ام و مسئولان هم هیچ ترتیب اثری به درخواست هایم نداده اند. یک بار هم خودم دو کامیون جو خریداری و تولید کردم، اما مجبور به تعطیلی شدم چرا که هزینه های تولید را تامین نکرد و تمام آن ضرر بود.

تعطیلی ادامه دار کارخانه علی رغم دوبار افتتاح

طیبان تصریح کرد: مسئولان قبلا و دو بار در طی هفته دولت این کارخانه را روبان بسته و افتتاح کردند، اما فعالیت کارخانه همان ۲۴ ساعت بوده و بعد از آن هم به فراموشی سپرده شده است. در حالی که همان هزینه های حضور مسئولان و پذیرایی مراسم هم از جیبم رفته است.

وی با بیان اینکه بنده تمام زندگی ام را برای ایجاد این کار خانه گذاشته ام تا در یک منطقه محروم اشتغال ایجاد کنم، اظهارکرد: این کارخانه حداقل ۱۰ میلیارد تومان ارزش دارد، اما بانک کشاورزی من را بیچاره کرده و حتی به صد میلیون تومان هم این کارخانه را قبول ندارد. این بانک با کارشکنی علیه کارخانه خوشه طلایی، از پرداخت تسهیلات به این واحد تولیدی توسط سایر بانک ها هم جلوگیری کرده و مانعی بر سر راه تولید است.

مانع زایی توسط مسئولان

این صنعتگر تاکید کرد: اکنون همه چیز در این کارخانه آماده است و تنها لنگ سرمایه در گردش مانده ام. پیشنهادم به مسئولان این است که همان عنوان سربرگ نامه هایشان را که امسال ” تولید، پشتیبانی و مانع زدایی ” است را بخوانند و جواب مردم را بدهند، اما متاسفانه مسئولان و بخصوص بانک ها نه تنها پشتیبانی ندارند، بلکه مانع زایی هم می کنند.

طیبان افزود: چند سال است که پشت در مجلس، قوه قضائیه، سازمان صمت و … گریه می کنم، اما پیگیری هایم هیچ نتیجه ای نداشته و مسئولان هیچ کاری نکرده و جرأت ریسک هم ندارند. به نظر بنده مردم به حرف این مسئولان؛ تره هم نباید خورد کنند، چرا که فقط در حرف داعیه حمایت از تولید دارند. پرونده این واحد تولیدی برای عدم پرداخت جریه و سود بانکی و همچنین دریافت تسهیلات سرمایه در گردش، با نامه رسمی به ستاد تسهیلات استان مستقر در استانداری ودادگستری به شور گذاشته شد، اما متاسفانه هیچ اقدامی انجام نشد.

وی بیان کرد: از سازمان صمت تماس گرفته شده که خواسته شما چیست؟ با توجه به این کارخانه دارای مجوز فراری ۶ هزار تن جو و گندم در سال، ۴ هزار تن حبوبات، ۵ هزار تن خشکبار و یک هزار و ۳۰۰ تن ادویه جات دارد،با محاسبه به قیمت روز، نیازمند حدود ۳۰۰ میلیارد تومان سرمایه در گردش است، اما همان ۲۰-۳۰ میلیارد تومان برای آغاز و راه اندازی کار هم کافیست. اگر تمام فازهای این کارخانه فعال شود، حداقل برای ۲۰ نفر ایجاد شغل خواهد کرد.

قمار بر سر تولید

این سرمایه گذار گفت: اما مگر این کارخانه با همان ۱۷۶ میلیون تومان مبلغ تسهیلات ساخته شده است؟ اگر بنده یک میلیارد تومان آن زمان را در بانک می گذاشتم، حالا سرمایه ام چند ده برابر شده بود. در حالی که ضررهای هنگفتی کردم و تمام زندگی ام را از دست داده ام،  اما اصلا برای مسئولان مهم نیست.

طیبان افزود: برای راه اندازی این کارخانه تمام سرمایه و دارو ندارم را هزینه کردم، اما به جایی نرسیدم و به خاک سیاه نشستم. ماشین سانتافه ای را که ۴۰ میلیون تومان فروختم؛ الان یک و نیم میلیارد تومان است، آپارتمانی که برای پرداخت قسط بانک، ۶۰ میلیون تومان فروختم؛ الان حداقل یک میلیارد و نیم است، منزلی را که به ۳۴۰ میلیون تومان فروختم؛ اکنون بالای ۵ میلیارد تومان ارزش دارد، بنده در این سن و سال، باید بهترین زندگی را می داشتم که البته داشتم، اما اکنون زیر بار قرض و بدهی و اجاره نشینی مانده ام.

ایجاد اولین کشتارگاه صنعتی تخصصی شترمرغ در ایران

محمدرضا عامری پاسدار بازنشسته، رزمنده و جانباز دوران دفاع مقدس هم به عنوان یک سرمایه گذار در عرصه کارآفرینی، در گفتگو با خبرنگار خاورستان، اظهارکرد: بنده بعد از بازنشستگی و از دو سه سال قبل تصمیم به ایجاد یک واحد صنعتی و تلاش در جهت تحقق تولید، اشتغال و کارآفرینی گرفتم و به همین دلیل اقدام به ایجاد و راه اندازی کشتارگاه صنعتی شترمرغ در روستای بجد بیرجند کردم.

وی افزود: این کشتارگاه؛ اولین کشتارگاه صنعتی تخصصی شترمرغ خارج از زنجیره در ایران و به سبک اروپا و آفریقا است.

این سرمایه گذار با اشاره به اینکه کارگروه اشتغال استان در اردیبهشت ماه ۱۳۹۷، ۶ میلیارد تومان تسهیلات برای راه اندازی این واحد صنعتی مصوب کرد، بیان کرد: اما به دلیل عدم همکاری بانک توسعه تعاون، این طرح به صندوق کارآفرینی امید معرفی شد که چون سقف پرداخت تسهیلات این صندوق، ۵ میلیارد تومان است، یک میلیارد تومان از تسهیلات پرداخت نشد.

پرداخت تسهیلات پس از دو سال معطلی

عامری عنوان کرد: پس از حدود دو سال و در ۲۵ اسفندماه ۱۳۹۸ اولین قسط وام آزاد شد که بنده هم از ۱۵ فروردین ماه ۱۳۹۹ شروع به کار کردم و تا پایان همان سال هم، از نظر ساختمانی ۹۰ درصد و از نظر تجهیزات ۸۰ درصد کار را به انجام رساندم.

وی با اشاره به مصوبه پرداخت متمم به میزان ۴۰ درصد میزان تسهیلات به واحدهای تولیدی مشکل دار در سال ۱۳۹۷ گفت: با توجه به اینکه میزان تسهلات متمم ۴۰ درصد تسهیلات اولیه است و مبلغ تسهیلات مصوب بنده ۶ میلیارد تومان بوده که یک میلیارد تومان کمتر داده شد، اکنون میزان تسهیلات متممی که باید پرداخت شود، سه میلیارد و ۴۰۰ میلیون تومان است. اما قرار است دو میلیارد تومان به عنوان متمم داده شود که در این خصوص به صندوق کارآفرینی امید ارجاع شدم.

عامری همچنین با اشاره به مصوبه پرداخت ۲۸۵ هزار میلیارد برای طرح های نیمه تمام استان، گفت: در این خصوص برای واحد صنعتی بنده، مبلغ ۴ میلیارد و ۴۰۰ میلیون تومان در ستاد تسهیل و رفع موانع تولید استان مصوب شده که هنوز پرداخت نشده است.

عدم تحقق وعده معاون وزیر پس از ۸ ماه

این سرمایه گذار اظهارکرد: در ۷ بهمن ماه ۱۳۹۹، معاون وزیر تعاون، کار و رفاه اجتماعی از این مجموعه بازدید کرد، قول داد که اعتبارات مصوب مورد نیاز این واحد تولیدی محقق شود. اما اکنون با گذشت بیش از ۸ ماه از این مدت، هنوز هم خبری از این تسهیلات نیست. در حالی که بنده در این جلسه اعلام کردم از زمان پرداخت تسهیلات، ظرف مدت یک ماه تا ۴۰ روز، این واحد صنعتی را راه اندازی خواهم کردم.

بانک ها بزرگترین عامل بر سر راه تولید

عامری افزود: برای راه اندازی این واحد صنعتی، خودم هم بیش از دو برابر مبلغ تسهیلات، هزینه کرده ام و اکنون ارزش اسمی این واحد تولیدی بیش از ۲۵ میلیارد تومان است. حتی برای ادامه کار راضی به دریافت تسهیلات با سود ۱۸ درصد هم شدم، اما متاسفانه باز هم بانک ها همکاری نکردند. متاسفانه امروز، بانک ها بزرگترین عامل بر سر راه تولید هستند.

راه اندازی کشتارگاه معطل تسهیلات

وی عنوان کرد: هم اکنون ۲ هزار و ۴۰۰ متر زیربنا برای بخش های متعدد این واحد صنعتی ساخته شده، سردخانه ها نصب شده و خط کشتار هم حدود ۸۰ درصد پیشرفت دارد. فضا و زیربنای این مجموعه برای راه اندازی بخش های متعدد از جمله کشتارگاه، پر، پوست و روغن گیری آماده است، اما تکمیل تجهیزات آن معطل پول مانده است که در این خصوص حداقل ۴ میلیارد تومان اعتبار نیاز است.

این سرمایه گذار گفت: بنده با تمام بدبختی هایی که مسئولان به سرم آوردند و با تورمی که در بازار وجود داشت، کار را جلو بردم، بطوری که هر مسئولی که از این واحد بازدید کرده، از اینکه ظرف مدت کمتر از یک سال به این پیشرفت رسیده، تعجب کرده است.

مشکل با یک تلفن هم قابل حل است

عامری تصریح کرد: این مشکلات در حالی وجود دارد که مسئولان می توانند حتی با یک تلفن و هماهنگی، کار را درست و اعتبار را تامین کنند. اما متاسفانه در حالی که بسیاری از مسئولان استان از مشکل این واحد صنعتی با خبر هم هستند، همکاری نمی کنند. ستاد توسعه خاوران می تواند با احضار مسئولان، این مشکل را حل کند، اما متاسفانه کسی بفکر نیست.

وی با اشاره به اینکه قبلا ۱۲ نفر نیروی کار دائم در این مجموعه فعالیت و کارگری می کردند که الان این تعداد به ۶ نفر کاهش یافته است، گفت: در صورت راه اندازی این واحد صنعتی، فقط در بخش کشتارگاهی، ۴۱ نفر نیرو برای هر شیفت نیاز است. در حالی که با راه اندازی سایر بخش ها از جمله پر، پوست، روغن گیری و … هم نیروی کار مورد نیاز است.

فرار سرمایه و ضرر تولیدکنندگان با انتقال شترمرغ به سایر استان ها

این سرمایه گذار با بیان اینکه اکنون کار آماده است و فقط معطل مبلغ تسهیلات مانده است تا با تامین تجهیزات باقی مانده، بصورت کامل راه اندازی شود، اظهارکرد: البته عدم راه اندازی این واحد، مشکل من تنها نیست چرا که هم اکنون روزانه ۵-۶ کامیون شترمرغ از استان برای کشتار به سایر استان ها از جمله شیراز، یزد و کرمان  منتقل می شود که این انتقال هم باعث آزار شترمرغ و افت حداقل ۱۵-۲۰ درصدی آنها و همچنین ضرر و زیان تولید کننده می شود.

عامری تاکید کرد: خراسان جنوبی برای پرورش شتر مرغ بهترین آب و هوا را دارد و به ازای هر هر ۲۰ نفر شترمرغ هم یک شغل ایجاد می شود که بر این اساس توجه و سرمایه گذاری در این خصوص، می تواند به انقلابی در ایجاد اشتغال بیانجامد.

وی افزود: البته بنده در همین زمین و در کنار کشتارگاه، مجوز ایجاد ۲ هکتار گلخانه را هم دریافت کرده ام که اگر مسئولان همکاری کنند، امکان ایجاد  پرورش ماهی و زالو هم در این محدوده وجود دارد.

تنها مانده ام

عامری تصریح کرد: از مسئولان می خواهم حالا که همه این زیرساخت ها ایجاد شده، برای راه اندازی کامل آن همکاری کنند تا دهها کارگر هم بتوانند ازبیکاری نجات پیدا کرده و نان بخورند. اما متاسفانه همانطور که بنده این کار را به تنهایی راه انداخته ام، همچنان دست تنها هم مانده ام. این در حالی است که بسیاری از مسئولان جزو دوستان من هستند و وای به حال بقیه سرمایه گذاران!

دید انحصاری ستاد توسعه خاوران برای ایجاد سرمایه گذاری

در حالی تفاهم نامه های منعقد شده در ستاد توسعه خاوران به عنوان موفقیت، دستاورد و رزومه آقای استاندار مطرح می شود که این سرمایه گذاری ها فعلا فقط بر روی کاغذ جذب شده است، مثل هزاران میلیارد سرمایه دیگری که طی سالهای گذشته علی رغم ایجاد  تفاهم نامه برای آن، اما هیچ خبری از آن نیست.

از طرف دیگر؛ توسعه فقط منحصر به بحث ایجاد سرمایه گذاری نیست، چرا که بسیاری از سرمایه هایی که قبلا از پول مردم و بیت المال ایجاد شده، اکنون به رکود و تعطیلی کشیده شده و بدون استفاده مانده است.

اگر مشکلات این واحدها رفع نمی شود و یا نمی توان آن را برطرف کرد، چه تضمینی وجود دارد که سرمایه گذاران جدید با این موانع روبرو نشوند؟ آیا بهتر نیست که ابتدا این موانع رفع شود و واحدهای تولیدی که تکمیل و تجهیز شده و یا دارای بیشترین پیشرفت است، افتتاح و راه اندازی شود و بعدا به سراغ ایجاد واحدهای تولیدی دیگر رفت؟

گویا در ستاد توسعه خاوران هم مسئولان فقط به فکر جذب سرمایه گذاری و البته انعقاد تفاهم نامه و ایجاد رزومه هستند، اما تلاش برای رفع مشکلات واحدهایی که قبلا راه اندازی شده است، اصلا اهمیتی ندارد.

در واقع شایسته است که مسئولان در ابتدا برادری و حسن نیست خودشان را با فعال کردن واحدهای غیرفعال و نیمه فعال ثابت کنند و پس از آن اگر نیازی به ایجاد ظرفیت های جدید بود، از سرمایه گذاران جدید دعوت شود. در غیر این صورت چه تضمینی وجود دارد که سرنوشت واحدهای جدید هم به سرنوشت واحدهای مشکل دار دچار نشود؟ در این صورت باید نام این ستاد را؛ به ستاد توسعه تعطیلی تغییر داد.

بنابراین ضروری است که ستاد توسعه خاوران استان، با رفع موانع موجود، عزم و اراده خود برای حمایت از تولید را نشان دهند، البته حمایت نه از نوع کاغذی آن، بلکه حمایتی که بتوان تاثیر عینی آن را در کسب و کارها مشاهده کرد.

اما زمانی که نه استاندار، نه معاون او و نه مسئولان دستگاه های اجرایی ذیربط مثل سازمان صمت، جهاد کشاورزی، شرکت شهرک های صنعتی و …حاضر نباشند مشکلات را از نزیک و در میدان واقعی بررسی و احصا کنند، نمی توان برداشتی غیر از اینکه عزم و اراده ای برای حل مشکلات وجود ندارد، داشت. حالا ستاد توسعه خاوران چگونه می خواهد توسعه ایجاد کند؛ معلوم نیست.

 

انتهای پیام/۷